Βάρη για το σώμα, ασπίδα για τον εγκέφαλο: γιατί η μυϊκή μάζα είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα “αντιγηραντικά” όπλα

Συνήθως σκεφτόμαστε τη γυμναστική ως μια επένδυση στην εμφάνιση. Σφιχτό σώμα, γράμμωση, δύναμη. Κι όμως, πίσω από κάθε επανάληψη, συμβαίνει κάτι πολύ βαθύτερο: δεν εκπαιδεύεται μόνο ο μυς. Εκπαιδεύεται και ο εγκέφαλος. Και ίσως, τελικά, η προπόνηση δύναμης να είναι μία από τις πιο ουσιαστικές στρατηγικές για το πώς θα σκεφτόμαστε, θα θυμόμαστε και θα γερνάμε.

Η σύγχρονη επιστήμη απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την παλιά, απλουστευτική ιδέα ότι ο μυς είναι απλώς “μηχανικός ιστός”.  Αυτό που περιγράφεται πλέον ως muscle–brain axis, ο άξονας μυός–εγκεφάλου, δείχνει ότι όταν γυμναζόμαστε —και ιδιαίτερα όταν κάνουμε προπόνηση με αντιστάσεις— οι μύες απελευθερώνουν ουσίες όπως μυοκίνες, οι οποίες φαίνεται να σχετίζονται με τη νευροπλαστικότητα, τη νευρογένεση, τη ρύθμιση της φλεγμονής και τη μεταβολική υγεία του εγκεφάλου (Pedersen & Febbraio, 2018). Με απλά λόγια, όταν ενεργοποιείται ο μυς, ενεργοποιείται και η ικανότητα του εγκεφάλου να προσαρμόζεται και να ανανεώνεται.

Αυτό δεν είναι απλώς θεωρητικό. Οι ερευνητές μελετούν όλο και εντατικότερα την ιδέα ότι η μυϊκή σύσπαση δεν παράγει μόνο δύναμη, αλλά και νευροπροστατευτικά σήματα, τα οποία ενδέχεται να υποστηρίζουν τη μνήμη, τη συναπτική πλαστικότητα και την ανθεκτικότητα του εγκεφάλου απέναντι στη γήρανση. Ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι η άσκηση με βάρη μπορεί να βελτιώσει τη μνήμη, την προσοχή και τις εκτελεστικές λειτουργίες, ακόμη και σε μεγαλύτερες ηλικίες (Liu-Ambrose et al., 2019). Παράλληλα, η φυσική αδράνεια έχει αναγνωριστεί ως βασικός παράγοντας κινδύνου για άνοια, ενώ η τακτική σωματική δραστηριότητα μπορεί να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης Alzheimer (Livingston et al., 2020).

Και εδώ έρχεται ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία: η μυϊκή μάζα δεν αφορά μόνο τη δύναμη, αλλά και τη γνωστική ανθεκτικότητα. Τα τελευταία χρόνια, η βιβλιογραφία δείχνει ότι η χαμηλή μυϊκή μάζα και η σαρκοπενία συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης και άνοιας (Sui et al., 2021). Αντίθετα, η διατήρηση της μυϊκής λειτουργίας φαίνεται να λειτουργεί προστατευτικά, δημιουργώντας ένα “βιολογικό απόθεμα” απέναντι στη γήρανση. 

Ωστόσο, η επίδραση της άσκησης δεν περιορίζεται στη γνωστική λειτουργία. Αγγίζει άμεσα την ψυχική υγεία.

Η συστηματική φυσική δραστηριότητα έχει συσχετιστεί με σημαντική μείωση των συμπτωμάτων κατάθλιψης και άγχους. Μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι η άσκηση μπορεί να έχει μέτριο έως ισχυρό αντικαταθλιπτικό αποτέλεσμα, συγκρίσιμο σε ορισμένες περιπτώσεις με ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις (Schuch et al., 2016; Stubbs et al., 2017). Ειδικά η προπόνηση με αντιστάσεις έχει αποδειχθεί αποτελεσματική στη μείωση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου (Gordon et al., 2018).

Σε βιολογικό επίπεδο, η άσκηση φαίνεται να ρυθμίζει νευροδιαβιβαστές όπως η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη, να μειώνει τη χρόνια φλεγμονή που σχετίζεται με την κατάθλιψη και να αυξάνει τον BDNF, έναν νευροτροφικό παράγοντα που ενισχύει την ανθεκτικότητα του εγκεφάλου στο στρες (Kandola et al., 2019). Παράλληλα, σε ψυχολογικό επίπεδο, ενισχύει την αίσθηση ελέγχου και αυτο-αποτελεσματικότητας — στοιχεία που λειτουργούν προστατευτικά απέναντι στο άγχος.

Με απλά λόγια: το σώμα κινείται, αλλά το νευρικό σύστημα σταθεροποιείται.

Η εικόνα που προκύπτει είναι σαφής αλλά συχνά υποτιμημένη. Η μυϊκή μάζα δεν είναι απλώς αισθητική παράμετρος. Είναι μεταβολικό και νευρολογικό κεφάλαιο. Όσο πιο λειτουργικός και ενεργός είναι ο μυϊκός ιστός, τόσο πιο ευνοϊκό είναι το βιολογικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος.

Φυσικά, τα βάρη δεν αποτελούν “μαγική θεραπεία”. Δεν αντικαθιστούν την ψυχοθεραπεία ή την ιατρική φροντίδα όταν αυτή είναι απαραίτητη. Ωστόσο, αποτελούν έναν από τους πιο προσβάσιμους και ισχυρούς τρόπους ενίσχυσης τόσο της γνωστικής όσο και της ψυχικής υγείας.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το πιο ανατρεπτικό μήνυμα: κάθε φορά που σηκώνεις βάρη, δεν “χτίζεις” μόνο σώμα. Χτίζεις εφεδρείες. Χτίζεις γνωστική αντοχή. Χτίζεις έναν οργανισμό που έχει περισσότερες πιθανότητες να παραμείνει λειτουργικός και νέος μέσα στον χρόνο. Σε μια εποχή όπου όλοι ψάχνουν το μυστικό της αντιγήρανσης σε ορούς, συμπληρώματα και ακριβές θεραπείες, η επιστήμη μοιάζει να ψιθυρίζει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο ισχυρό: ο δρόμος προς έναν νεότερο εγκέφαλο μπορεί να περνά, πολύ πιο συχνά απ’ όσο νομίζαμε, από το γυμναστήριο. 

_______________________

Βιβλιογραφία

Gordon, B. R., McDowell, C. P., Hallgren, M., Meyer, J. D., Lyons, M., & Herring, M. P. (2018). Association of efficacy of resistance exercise training with depressive symptoms: Meta-analysis and meta-regression analysis of randomized clinical trials. JAMA Psychiatry, 75(6), 566–576. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2018.0572

Kandola, A., Ashdown-Franks, G., Hendrikse, J., Sabiston, C. M., & Stubbs, B. (2019). Physical activity and depression: Towards understanding the antidepressant mechanisms of physical activity. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 107, 525–539. https://doi.org/10.1016/j.neubiorev.2019.09.040

Liu-Ambrose, T., Best, J. R., Davis, J. C., Eng, J. J., Lee, P. E., Jacova, C., ... & Hsu, C. L. (2019). Resistance training and executive functions: A 12-month randomized controlled trial. Archives of Internal Medicine, 172(8), 666–668.

Livingston, G., Huntley, J., Sommerlad, A., Ames, D., Ballard, C., Banerjee, S., ... & Mukadam, N. (2020). Dementia prevention, intervention, and care: 2020 report of the Lancet Commission. The Lancet, 396(10248), 413–446. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(20)30367-6

Schuch, F. B., Vancampfort, D., Richards, J., Rosenbaum, S., Ward, P. B., & Stubbs, B. (2016). Exercise as a treatment for depression: A meta-analysis. Journal of Psychiatric Research, 77, 42–51. https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2016.02.023