Αόρατες Διαδρομές Της Κατάθλιψης: Τι Μας Ξεφεύγει Όταν Μιλάμε Για Κατάθλιψη 

Κι αν η κατάθλιψη δεν είναι αυτό που νομίζουμε;

Κι αν δεν μοιάζει πάντα με θλίψη, αλλά με σιωπή, κόπωση ή μια παράξενη απώλεια νοήματος που δεν έχει λέξεις;

Η κατάθλιψη συχνά περιγράφεται με όρους απλοϊκούς: λύπη, παραίτηση, έλλειψη κινήτρου. Κι όμως, η σύγχρονη έρευνα αποκαλύπτει μια πολύ πιο σύνθετη, σχεδόν υπόγεια πραγματικότητα. Μια διαταραχή που δεν αφορά μόνο το συναίσθημα, αλλά τη μνήμη, το σώμα, το έντερο, την αντίληψη του χρόνου, ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος προβλέπει το μέλλον. Τα παρακάτω ευρήματα δεν είναι απλώς «fun facts». Είναι ρωγμές σε μια παλιά αφήγηση — και ταυτόχρονα κλειδιά για μια πιο ώριμη κατανόηση της κατάθλιψης.

Σε σημαντικό ποσοστό ατόμων, η κατάθλιψη δεν συνοδεύεται από εμφανή θλίψη. Αντί γι’ αυτό, κυριαρχεί η ανηδονία, το συναισθηματικό μούδιασμα και μια αίσθηση κενού, σαν να έχει αποσυρθεί η ζωτικότητα από την εμπειρία (APA, 2022). Αυτή η «σιωπηλή» κατάθλιψη συχνά περνά απαρατήρητη, καθώς δεν ταιριάζει στο στερεότυπο του θλιμμένου ανθρώπου. Κλινικά, όμως, είναι εξίσου επιβαρυντική.

Παράλληλα, η κατάθλιψη δεν αλλοιώνει απλώς το περιεχόμενο της σκέψης, αλλά τον ίδιο τον μηχανισμό της μνήμης. Έρευνες δείχνουν ότι τα άτομα με κατάθλιψη ανακαλούν λιγότερες συγκεκριμένες αυτοβιογραφικές αναμνήσεις και περισσότερο γενικευμένες, αόριστες αφηγήσεις αποτυχίας ή απώλειας (Dalgleish et al., 2015). Η μνήμη παύει να είναι αρχείο και γίνεται φίλτρο: όχι επειδή το άτομο «σκέφτεται αρνητικά», αλλά επειδή ο εγκέφαλος αναδομεί το παρελθόν με διαφορετικούς νευρογνωστικούς μηχανισμούς. 

Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά ευρήματα της τελευταίας δεκαετίας αφορά τη σχέση κατάθλιψης και φλεγμονής. Περίπου το 20–30% των ατόμων με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή εμφανίζει αυξημένους φλεγμονώδεις δείκτες, όπως η CRP, γεγονός που συνδέεται με διαφορετική βιολογική υπογραφή και συχνά με μειωμένη ανταπόκριση στα κλασικά αντικαταθλιπτικά (Miller & Raison, 2016). Η κατάθλιψη, εδώ, δεν είναι μόνο «ψυχική», αλλά «σωματική». Συνεπώς, η κατάθλιψη συχνά εμφανίζεται πρώτα στο σώμα. Πόνοι, γαστρεντερικά συμπτώματα και χρόνια κόπωση μπορεί να προηγούνται της ψυχικής αναγνώρισης, ειδικά σε γυναίκες ή σε πολιτισμικά πλαίσια όπου η συναισθηματική έκφραση δεν ενθαρρύνεται (Kroenke et al., 2019). Το σώμα μιλά πριν το συναίσθημα αποκτήσει φωνή. 

Αυτό το εύρημα συνδέεται άμεσα με τον άξονα εντέρου–εγκεφάλου. Μελέτες μικροβιώματος δείχνουν ότι στην κατάθλιψη δεν παρατηρείται απλώς «διαταραγμένη χλωρίδα», αλλά μεταβολές σε συγκεκριμένες μεταβολικές οδούς, όπως η οδός τρυπτοφάνης–κινουρενίνης, που επηρεάζουν τη διάθεση, τη φλεγμονή και τη νευροδιαβίβαση (Dinan & Cryan, 2017). Το έντερο δεν «προκαλεί» την κατάθλιψη, αλλά συμμετέχει ενεργά στη βιολογία της. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι τα προβιοτικά δείχνουν μικρό αλλά στατιστικά σημαντικό όφελος ως επικουρική θεραπεία, ιδιαίτερα σε άτομα με συννοσηρότητες ή αυξημένους φλεγμονώδεις δείκτες (Ng et al., 2018). Η κατεύθυνση της έρευνας δεν είναι πια «μία θεραπεία για όλους», αλλά εξατομίκευση.

Σε βιολογικό επίπεδο, ο ύπνος αποκαλύπτει επίσης τη διαφοροποίηση. Η κατάθλιψη σχετίζεται με συντομότερη είσοδο στη φάση REM και αυξημένη ένταση αυτής της φάσης, γεγονός που εξηγεί γιατί ο ύπνος συχνά δεν είναι αναζωογονητικός, ακόμη κι όταν η διάρκειά του είναι επαρκής (Palagini et al., 2019). Ο εγκέφαλος δεν ξεκουράζεται· επεξεργάζεται υπερβολικά.

Τέλος, η κατάθλιψη αλλοιώνει τον τρόπο που βιώνεται ο χρόνος. Το μέλλον συχνά γίνεται επίπεδο, κλειστό, χωρίς προοπτική. Ο χρόνος είτε σέρνεται είτε παγώνει. Αυτό δεν είναι ποιητική μεταφορά, αλλά αλλαγή στη νευρωνική επεξεργασία της προσδοκίας και της ελπίδας (Pulcu et al., 2017).

Όλα τα παραπάνω συγκλίνουν σε ένα κρίσιμο συμπέρασμα: η κατάθλιψη δεν είναι ούτε καθαρά ψυχική ούτε απλώς βιολογική. Είναι μια πολυεπίπεδη διαταραχή, όπου ο νους, το σώμα και το περιβάλλον συνδιαμορφώνουν την εμπειρία. Και συχνά δεν γεννιέται από αδυναμία, αλλά από υπερπροσπάθεια — από ανθρώπους που άντεξαν για πολύ, σιωπηλά.

Ίσως, λοιπόν, το πιο κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πώς θα την ορίσουμε, αλλά πώς θα μάθουμε να τη διαβάζουμε χωρίς να τη μικραίνουμε. Πόσο χώρο δίνουμε στην πολυπλοκότητα του ανθρώπινου πόνου; Και πόσες από τις μορφές της κατάθλιψης περνούν δίπλα μας απαρατήρητες, επειδή δεν ταιριάζουν στην εικόνα που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε; 

__________________________

Βιβλιογραφία

American Psychiatric Association. (2022). DSM-5-TR: Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed., text rev.). APA Publishing.

Dalgleish, T., Williams, J. M. G., Golden, A. M. J., et al. (2015). Reduced specificity of autobiographical memory and depression. Psychological Bulletin, 141(4), 761–784.

Dinan, T. G., & Cryan, J. F. (2017). The microbiome–gut–brain axis in health and disease. Gastroenterology Clinics of North America, 46(1), 77–89.

Kroenke, K., Wu, J., Bair, M. J., et al. (2019). Reciprocal relationship between pain and depression. Pain, 160(1), 140–148.

Miller, A. H., & Raison, C. L. (2016). The role of inflammation in depression. Nature Reviews Immunology, 16(1), 22–34.

Moore, M. T., & Fresco, D. M. (2015). Depressive realism. Clinical Psychology Review, 37, 98–111.

Ng, Q. X., Peters, C., Ho, C. Y. X., et al. (2018). A meta-analysis of probiotics for depressive symptoms. Journal of Affective Disorders, 228, 13–19.

Palagini, L., Baglioni, C., Ciapparelli, A., et al. (2019). REM sleep dysregulation in depression. Sleep Medicine Reviews, 45, 1–17.

Pulcu, E., Trotter, P. D., Thomas, E. J., et al. (2017). Temporal discounting in major depressive disorder. Psychological Medicine, 47(15), 2744–2754.